Tatilin ilk günü kurs yok, ders yok, pazartesi okula gitme stresi yok, ne güzel. On beş gün boyunca diledikleri saatte uyanacaklar. Eee hazır herkes evde, uykular da alınmışken şöyle güzel bir kahvaltıya kim hayır diyebilir:). Biz çocukken annem pişi yaptımı bizi uyandırmasına gerek kalmazdı. Mutfaktan yayılan o miss gibi hamur kokusu hepimizi yataklarımızdan kaldırır, mutfağa koşturturdu. Uykudan uyanmışız, karnımız aç, zaten kokular bizi mest etmiş, annem farketmeden bir pişi aşırmaya çalışırdık ama nafile, maşayı elimize yerdik :). Annem kuralları olan bir kadındı ve herkes toplanıp sofraya oturmadan pişirdiği yiyecekleri kimseye elletmezdi "bereketi kaçar" derdi. Eskiler hep böyle oluyor sanırım:). Pişiler pişer, domatesler doğranır, onların yanına salatalıklar dizilir, sofraya getirilirdi. Yumuşacık teneke peyniri ve inci gibi zeytinler. Dizilirdik sofranın başına ve çıtır çıtır sıcacık pişilerimizi yerdik sıcacık kahkahalarımızın arasında:).